In 2026 bekroond met de tweejaarlijkse Anton Wachterprijs, de belangrijkste prijs voor het beste Nederlandstalige literaire prozadebuut: 'Op een gek achteloze toon weet Kramer iets enorms te bewerkstelligen, het heeft te maken met het gevoel in de steek gelaten te worden, zonder dat het als zodanig wordt benoemd. Zijn zinnen zijn geladen, de dialogen kleine wonderen van alledaagsheid, maar onder dat dagelijkse broeit het, stapelt zich iets op.' Hoewel Achtertuinen bestaat uit verhalen had het boek volgens de jury net zo goed een ‘roman’ genoemd kunnen worden. Het werk maakte van meet af aan diepe indruk en dat had vooral te maken met de toon, ‘die geestig is, maar ook droevig, en berustend’. 'Scènes zijn het, door Kramer even fijnzinnig als melancholiek opgetekend door de oplettende ogen van de buitenstaander,' aldus het juryrapport. Hoe word je volwassen? De (terugkerende) personages in Achtertuinen proberen van alles. Ze verhuizen, verloven en raken in verwachting. Maar onder de oppervlakte borrelen nog altijd eenzaamheid, twijfel en onuitgesproken verlangens. Achtertuinen gaat over vriendschap, liefde en familie, en de bijna onvrijwillige afstand die er soms tussen mensen kan ontstaan. ‘Robin Kramer (1990) schrijft fijne, rustige, soms dromerige, vaak stille en altijd merkwaardige zinnen. ‘Langs de grachten staat een aantal bloesembomen in bloei, wit en uitbundig als bevroren vuurwerk. Ik ben weer eens verdwaald geraakt.’ Een wereld verschijnt, opent zich, een kleine glimlach, je zou dat zinnetje over verdwalen wel degelijk ook kunnen opvatten als de samenvatting van deze dertien zwijgzame, subtiele, peinzende verhalen. […] Mijn exemplaar staat vol uitroeptekens in de kantlijn. Schitterend!’ - Kees ’t Hart in De Groene Amsterdammer ‘In het voortreffelijke verhalendebuut van de spaarzaam schrijvende Robin Kramer staat de opmars naar volwassenheid centraal. Hoe doe je dat? De (terugkerende) personages in Achtertuinen onderzoeken het door te verhuizen, zich te verloven of in verwachting te raken. Eenzaamheid, twijfel en onuitgesproken verlangens domineren in deze verhalen die een merkwaardige samenhang beginnen te vertonen. Een vervreemdende weemoed doordrenkt de atmosfeer. En de auteur lijkt zich te spiegelen aan short story-grootmeester Raymond Carver.’ - De Morgen ‘De dertien verhalen, samen nog geen honderd bladzijden, zijn compacte schetsen van sociale interacties waarin het meest wezenlijke onuitgesproken blijft. Door de duidelijk afgebakende materie en overzichtelijke cast leest het boek evenwel niet als een verzameling, maar als een hecht geheel. Alles wordt samengehouden door de analytische blik van de hoofdpersoon, een sensitieve eenzaat die wordt geteisterd door het gevoel “dat je constant het volledige leven in je moet dragen en dat het gewoon niet past.” In momenten van vervoering openbaren “bloesembomen in bloei” zich aan hem als “bevroren vuurwerk”, insectenlampen als “maquettes van ruimteschepen”. De fonkelende details laten het licht binnen in deze verhalen vol aangenaam smorende melancholie.’ - De Standaard der Letteren 'Het is genieten van mooie oneliners, prachtige metaforen, opmerkelijke quotes en zeer veel passages die tot nadenken stemmen. De luchtige, vooral vlot leesbare manier waarop Kramer hiermee omgaat in een onberispelijk taal- en woordgebruik, spreekt voor zich: hij kan zijn schrijverstalent niet verbergen. Achtertuinen is zonder twijfel een sterk debuut: 112 pagina’s genieten van een indrukwekkende schrijfstijl. Het is uitkijken naar meer literair werk van Robin Kramer.' - Boekenkrant ‘Verhalen die balanceren op het snijvlak, op een omslagpunt. Robin Kramer weet het hyperpersoonlijke aan te raken zonder het uit te leggen en daarin ligt een enorme kracht besloten.’ Leonieke Baerwaldt ‘Robin Kramer schrijft bijzondere korte verhalen: dwingend, ritmisch, zorgvuldig. Hij heeft een scherpe antenne voor wat mensen allemaal proberen, zeggen of juist verzwijgen – en voor wat ze elkaar uiteindelijk allemaal aandoen.’ Thomas Heerma van Voss ‘Robin Kramer suggereert met zo weinig mogelijk woorden zo veel mogelijk diepte. Zijn werk doet denken aan Amerikaanse korte verhalen zoals die van Raymond Carver.’ Mattijs Dereadt Robin Kramer (1990) is schrijver. Zijn korte verhalen verschenen onder andere in De Revisor, Tirade, Papieren Helden en Kluger Hans. Hij schreef over film en beeldende kunst voor rekto:verso, HART Magazine en Humbug Magazine. Voor Museumtijdschrift maakt hij de podcast De aanwinst, in samenwerking met Vereniging Rembrandt. Achtertuinen is zijn literaire debuut.