Met de dood van haar terminaal zieke tante verliest de jonge Erika haar laatste bloedverwant. Ze beslist de vlucht vooruit te nemen en komaf te maken met een verleden dat haar al veel te lang op de hielen zit. Maar hoe sneller ze in haar nomadische passen van haar wortels wegrent, hoe harder ze de verdrongen trauma’s via andere wegen in haar gezicht gedrukt krijgt. De brieven die ze schrijft aan haar voormalige geliefde, David, worden zo een loflied op de oeverloze creativiteit waarmee het leven zichzelf probeert te ontlopen.
“Er rest te weinig van mijn herkomst om heelhuids bij jou aan te komen.”
“Heimwee blijft mijn lichaamstaal.”
Ik heb een vraag over het boek:
‘Tekort - ’.
Vul het onderstaande formulier in.
We zullen zo spoedig mogelijk antwoorden.
Wij respecteren je privacy
We gebruiken cookies om bezoek te meten, Boekstra te verbeteren en om advertenties van Google op je interesses af te stemmen. Je kunt de site hoe dan ook gewoon blijven gebruiken — ook als je weigert. Meer info
