Mei geldt als een van de belangrijkste en invloedrijkste gedichten uit de Nederlandse literatuurgeschiedenis. Het epos wordt historisch gezien beschouwd als de ultieme literaire uiting van de Beweging van Tachtig, een schrijverscollectief dat streefde naar esthetische vernieuwing, individualisme en het loslaten van de destijds gangbare moralistische poëzie.
Het gedicht vertelt het allegorische verhaal van de jonge vrouw Mei, de personificatie van de lentemaand. Zij komt op uit de zee en trekt door een geïdealiseerd Hollands landschap. Tijdens haar reis ontmoet zij verschillende figuren uit de Noordse en Griekse mythologie. De kern van het verhaal draait om haar liefde voor de blinde god Balder, die staat voor de absolute, pure ziel en de onbewogen muziek. Wanneer Balder haar afwijst omdat hij geen aardse liefde kan beantwoorden, volgt de onvermijdelijke neergang van Mei. Het epos eindigt met haar vroege dood en begrafenis in de herfst.
In deze uitgave is de oorspronkelijke tekst van Mei behouden, zonder aanpassingen in spelling, taalgebruik of grammatica. Hierdoor kan het werk in zijn meest pure, authentieke vorm worden beleefd.
