Arne en Frauke, twee prille dertigers, leiden een relatief onbezorgd leven. Er is liefde, toekomst, een gedeelde kinderwens. Maar in december 2023 kantelt hun wereld volledig. Een acute psychose leidt tot een opname, angst neemt het over en beslissingen worden genomen buiten hun wil om. Nauwelijks bekomen van de ene crisis, dient de volgende zich al aan. Wat volgt is een jaar vol verdriet, dat hen voorgoed zal veranderen. In een verlaten boerderij in het zuiden van Frankrijk zoeken Arne en Frauke naar houvast. Al schrijvend proberen ze te vatten wat hen is overkomen, hoe je omgaat met de strijd in jezelf en die daarbuiten, en wat er nodig is om ondanks alles opnieuw voluit te leven, mét hoofdletter L. En toch zijn we hier is een beklijvend verhaal over een doodgewoon koppel, en wat er gebeurt wanneer de medische wereld het overneemt. Het biedt inzicht en troost, niet alleen voor wie zelf worstelt, maar ook voor wie geliefden ziet worstelen en niet altijd begrijpt waarom.   'e leest weleens over psychiatrie en over isoleercellen, maar nooit op deze manier. Je kruipt mee in het hoofd van Frauke wanneer ze daar effectief zit. De passages waarin ze de eenzaamheid en de wanhoop beschrijft zijn zo tastbaar. Niet meer of niet minder dan een mokerslag. Maar toch. Toch slagen Frauke en Arne erin om de lezer hoop te geven. Om te tonen hoe je rechtstaat en weer doorgaat. Dit is geen boek over een systeem dat faalt. Dit is een boek over hoe je verdriet en wanhoop kan ombuigen door liefde. Want ondanks de mokerslag zijn ze nog altijd hier.' - Fatma Taspinar Een kwetsbare ode aan de menselijke weerbaarheid