Waar de onvermijdelijke stroom van tijd in relatie met sterfelijkheid leeft, wordt de tijd reflectief en berustend voorgesteld als een natuurlijke kracht die rustig maar onstuitbaar voortstormt. In Aardse stilte - Waar woorden verdwijnen wordt de lezer meegenomen in een poëtische reflectie op tijd, vergankelijkheid en menselijke groei. De gedichten laten zien hoe men soms kan leven in een illusie van oneindigheid, totdat de onvermijdelijke kant van sterfelijkheid zich aandient. Door beelden van mist, rivier en zee wordt tijd voorgesteld als een stille maar voortdurende stroom die alles draagt en terugvoert naar zijn oorsprong. Uiteindelijk leert de mensen niet tegen de tijd te vechten, maar ermee te bewegen - rustig ademend op de natuurlijke ritme van het leven.
