Soms gaat een periode voorbij zonder het verlangen. Soms denk ik dat het verdwenen is, eindelijk weggeëbd.
Ik heb geen verklaring voor het plotse opduiken.
Het object van het verlangen is allang geen persoon meer. Het verlangen heeft geen reëel lichaam nodig. Blijkbaar bestaat er een vorm van lichamelijkheid die niets met de werkelijke, fysieke lichamen te maken heeft.
Willem schrijft beroepshalve teksten voor begrafenissen. Hij leidt een teruggetrokken bestaan in een verwaarloosd appartement, tot er op een regenachtige avond onverwacht bezoek voor zijn deur staat: Ilara, zijn vroegere leerkracht kunstgeschiedenis. Hij heeft haar elf jaar niet gezien. Ze is er slecht aan toe en ze zoekt een plaats om te slapen.
Wat begint als een eenvoudig gebaar van gastvrijheid, groeit uit tot een nabijheid die troost en verontrust.
Soelaas is een verstild en indringend romandebuut over onconventionele vormen van liefde. Een verhaal over het verlangen om te zien en gezien te worden, met een bijzondere rol voor een geel schilderij, een lekkend plafond en een balorige geit.
Moya De Feyter schrijft poëzie en proza. Als kunstenaar betreedt ze het liefst de grensgebieden tussen de literaire genres en tussen literatuur en andere kunstvormen. Ze staat graag en vaak op het podium en is de oprichter van de Klimaatdichters. Met Pim Cornelussen maakt ze de podcastreeks Redden wat je raakt. Van haar hand verschenen eerder de dichtbundels Tot iemand eindelijk en Massastrandingen (bekroond met de J.C. Bloem-Poëzieprijs) en het crossgenreboek Een heel dun laagje, waarin ze op zoek gaat naar licht. In 2022 ontving ze voor haar werk de PrixFintroPrijs voor Nederlandstalige literatuur.
